หวนคำนึงถึงสยาม...

ที่จะเขียนในวันนี้ ก็สืบเนื่องมาจากวันนี้ได้ไปสยาม

สยามสแควร์นั่นแหละครับ

นาน ๆ แบบชาตินึงเลยทีเดียวมั้งครับ ที่ผมจะได้ไปเดินสยาม

เพราะผมไม่รู้ว่าไปเดินทำไมกันนักหนา ถ้าไม่มีธุระจำเป็นจริง ๆ ก็ไม่ไปหรอกครับ

อย่างวันนี้ ไปธุระหาเพื่อนที่ทันตฯ แล้วกิ๊กก็จะไปเดินซื้อของขวัญ

ก็เลยถือโอกาสนี้ไปเดินสยามเลยแล้วกัน...

เมื่อก่อนตอนที่ยังไม่ได้มาอยู่ในเมืองหลวง

ผมก็ได้เห็นและรู้จักสยาม แค่จากสื่อต่าง ๆ ที่ว่าเป็นศูนย์รวมเหล่าวัยรุ่นแต่งตัวแรง

สมัย TK ยังดังน่ะครับ สายเดี่ยวเกาะอก เป็นที่นิยมกันมาก

ออกข่าวกันครึกโครม

มาวันนี้ ก็หายไปพร้อมกับกาลเวลา

เห็นมั้ยครับว่าอะไร ถ้ามันดี มันกต้องคงอยู่

แต่ถ้ามันไม่ดี เดี๋ยวมันก็หายไปเอง

ดูสิครับ พวกสายเดี่ยวเกาะอก กางเกงขาสั้น ๆ สมัยนี้นาน ๆ ถึงจะเห็นทีนะครับ

อย่างว่าแหละครับ ทุกอย่างมันย่อมมีการเปลี่ยนแปลง

ผมไปสยามวันนี้ ด้วยความรู้สึก ที่เดินไปเฉย ๆ

ได้ดูเด็กวัยรุ่น มัธยม แล้วนึกถึงสมัยที่ยังเป็นแบบนั้นบ้าง

เด็กวันรุ่นสมัยนี้ก็มีทั้งแบบคุณหนู แต่งตัวตามสมัยนิยม

บางส่วนก็ ถึงแม้ว่าจะแต่งตัวตามสมัยนิยมเหมือนกัน

แต่ก็มานั่งขายของตรง Indy in Town ที่เซนเตอร์พอยท์

ก็นับว่าน่ายินดีที่เด็กไทยไม่ได้ฟุ้งเฟ้อไปกับวัตถุนิยมมากนัก

การมาสยามวันนี้

ทำให้ผมรู้สึกมีความสุขนะ

ถ้าผมไม่ได้เรียนที่จุฬาฯ ผมก็คงไม่ได้มาสัมผัสสยาม

สยามในวันคริสต์มาส ถูกประดับประดาด้วยไฟสีเขียวแดง

อาจจะเหมือนไฟจราจร แต่ก็เหมือนจริง ๆ เพราะอย่างน้อยก็ทำให้ผมหยุดดูไฟเหล่านั้นอยู่เหมือนกัน

เมื่อก่อน ผมเคยไม่ชอบสยาม เพราะร้อน และไม่เห็นจะมีอะไรน่าสนใจเลย

แต่วันนี้

ผมเห็นมุมมองที่ต่างไป

ผมรักสยาม...