หวนคำนึงถึงสยาม...
ที่จะเขียนในวันนี้ ก็สืบเนื่องมาจากวันนี้ได้ไปสยาม
สยามสแควร์นั่นแหละครับ
นาน ๆ แบบชาตินึงเลยทีเดียวมั้งครับ ที่ผมจะได้ไปเดินสยาม
เพราะผมไม่รู้ว่าไปเดินทำไมกันนักหนา ถ้าไม่มีธุระจำเป็นจริง ๆ ก็ไม่ไปหรอกครับ
อย่างวันนี้ ไปธุระหาเพื่อนที่ทันตฯ แล้วกิ๊กก็จะไปเดินซื้อของขวัญ
ก็เลยถือโอกาสนี้ไปเดินสยามเลยแล้วกัน...
เมื่อก่อนตอนที่ยังไม่ได้มาอยู่ในเมืองหลวง
ผมก็ได้เห็นและรู้จักสยาม แค่จากสื่อต่าง ๆ ที่ว่าเป็นศูนย์รวมเหล่าวัยรุ่นแต่งตัวแรง
สมัย TK ยังดังน่ะครับ สายเดี่ยวเกาะอก เป็นที่นิยมกันมาก
ออกข่าวกันครึกโครม
มาวันนี้ ก็หายไปพร้อมกับกาลเวลา
เห็นมั้ยครับว่าอะไร ถ้ามันดี มันกต้องคงอยู่
แต่ถ้ามันไม่ดี เดี๋ยวมันก็หายไปเอง
ดูสิครับ พวกสายเดี่ยวเกาะอก กางเกงขาสั้น ๆ สมัยนี้นาน ๆ ถึงจะเห็นทีนะครับ
อย่างว่าแหละครับ ทุกอย่างมันย่อมมีการเปลี่ยนแปลง
ผมไปสยามวันนี้ ด้วยความรู้สึก ที่เดินไปเฉย ๆ
ได้ดูเด็กวัยรุ่น มัธยม แล้วนึกถึงสมัยที่ยังเป็นแบบนั้นบ้าง
เด็กวันรุ่นสมัยนี้ก็มีทั้งแบบคุณหนู แต่งตัวตามสมัยนิยม
บางส่วนก็ ถึงแม้ว่าจะแต่งตัวตามสมัยนิยมเหมือนกัน
แต่ก็มานั่งขายของตรง Indy in Town ที่เซนเตอร์พอยท์
ก็นับว่าน่ายินดีที่เด็กไทยไม่ได้ฟุ้งเฟ้อไปกับวัตถุนิยมมากนัก
การมาสยามวันนี้
ทำให้ผมรู้สึกมีความสุขนะ
ถ้าผมไม่ได้เรียนที่จุฬาฯ ผมก็คงไม่ได้มาสัมผัสสยาม
สยามในวันคริสต์มาส ถูกประดับประดาด้วยไฟสีเขียวแดง
อาจจะเหมือนไฟจราจร แต่ก็เหมือนจริง ๆ เพราะอย่างน้อยก็ทำให้ผมหยุดดูไฟเหล่านั้นอยู่เหมือนกัน
เมื่อก่อน ผมเคยไม่ชอบสยาม เพราะร้อน และไม่เห็นจะมีอะไรน่าสนใจเลย
แต่วันนี้
ผมเห็นมุมมองที่ต่างไป
ผมรักสยาม...
